Wspominki: zimowy road trip

Mija dokładnie rok od mojego pierwszego dnia w Tartu. Dokładnie rok temu, 28 sierpnia, obudziłam się w pokoju 371 przy Raatuse 22 i udałam się na pierwsze zwiedzanie miasta. Czas szybko mija, ale tęsknota pozostaje. Z tej okazji odgrzebuję stary, nieopisany jeszcze wątek - styczniowy road trip po Estonii.

Nasz pobyt w Estonii właściwie dobiegał już końca, ale 23 stycznia w czwórkę (ja, mój blogowy partner, nasz polski kolega Maciek i bułgarska koleżanka Irena) wypożyczyliśmy auto i udaliśmy się na dwudniowy objazd po okolicy (biorąc pod uwagę rozmiary Estonii, nawet jej północne i zachodnie granice można nazwać "okolicą"). Zaczęliśmy od północy, najpierw zawitaliśmy do miejscowości Keila-Joa, gdzie ponoć miał płynąć malowniczy wodospad. Wodospad oczywiście był, ale raczej w formie stałej:

Następnie udaliśmy się dalej na północ, na klify. Północ Estonii słynie z imponujących klifów, które tworzą malownicze wybrzeże. Klify oglądaliśmy w malutkiej miejscowości Türisalu, która słynie z tego, że... właśnie z tych klifów często skaczą ludzie chcący popełnić samobójstwo. Samo miejsce jest PRZEPIĘKNE, nie wiem jak wygląda w lecie, kiedy wokół jest słonecznie i zielono, ale w pochmurny zimowy dzień ma klimat nie-do-opisania. Coś jak w tym teledysku: zima, śnieg, wokół pojedyncze drzewa i krzaki, żywej duszy oprócz nas, a w tle morze. Niesamowite, chciałabym to jeszcze raz poczuć, w życiu chyba nie byłam tak szczęśliwa.

Klify natomiast wyglądały tak:

Taka tam, 30 metrowa przepaść 5 kroków stąd

Później pojechaliśmy nieco bardziej na zachód, by znaleźć się w miejscowości Haapsalu, gdzie otwarto pierwszą tamtej zimy lodową drogę przez zatokę do Noarootsi. Tak, lodową, znaczy, że jedzie się po lodzie. Nie wolno zapinać pasów, aby w razie załamania się lodu pod kołami, można było łatwo wydostać się z samochodu. Przejechaliśmy się tam i z powrotem, przeżyliśmy, wykonaliśmy nawet jednego drifta, mało co nie pomarłam ze strachu, ale poza tym ofiar nie było. Filmik z trasy (all credits go to Maciek Kucharski):

I zdjęcia:

Jedziemyyyy

Po skończonej akcji, z naszym krążownikiem szos

Z Haapsalu pojechaliśmy do Virtsu, skąd mieliśmy prom na wyspę Muhu, a stamtąd groblą przedostaliśmy się na największą wyspę Estonii - Saaremaa (uwielbiam estoński za te wszystkie "aaaa", "oooo" i "uuuu"). Tam w miejscowości Kuressaare udaliśmy się do hostelu, by następnego dnia rozpocząć zwiedzanie. Drugiego dnia pogoda była fantastyczna - pełne słońce i tylko nieliczne chmury. Zatem zwiedzanie wyglądało tak:

Z Kuuressare udaliśmy się do Kaali, gdzie był jeden z wielu estońskich kraterów po uderzeniach meteorytów, z tym, ze ten był tak duży, że nie mieścił się na zdjęciach. Z Kaali pojechaliśmy do miejscowości Angla, gdzie znajdują się jedne z najpiękniejszych starych estońskich wiatraków. Stamtąd wyruszyliśmy do Pärnu, które zwane jest letnią stolicą Estonii. Dziwny to pomysł na odwiedzanie letniej stolicy w zimie, ale mamy odhaczone. Zdjęcia z tych miejsc hurtem:

Kraater

Polactwo parkuje tylko na plaży

 

Pärnu wieczorem

I to już wszystko.

Rocznicowa Laponia

Tak, tak, to już rok od momentu pierwszego wpisu na blogu. Wracają wspomnienia, przypominają się obrazy, smaki, zapachy. Ten najbardziej oderwany od rzeczywistości okres warto przywoływać i dlatego, z okazji rocznicy, kończymy niedokończone wątki i piszemy o ostatnich dniach na wyjeździe - i sprawdzamy ile czas zatarł, a ile z niego zostało.

Pewnie granice warto przekraczać. Dlatego doszliśmy do wniosku, że warto się w środku zimy wybrać za północne koło podbiegunowe. Dla niektórych już Tartu było stolicą zimna (o czym wspominali goście nas odwiedzający), ale my nie spoczęliśmy na laurach i ochoczo wybraliśmy się do Finlandii, by poczuć mróz inny niż wszystkie.

Pierwszym etapem był dojazd autobusem do Tallinna, a tam wsiedliśmy na prom do Helsinek. Finowie nieustannie oblegali sklep na statku, dlatego postanowiliśmy pomyśleć o zakupach w drodze powrotnej. W Helsinkach przesiadka do pociągu i 11 godzinna podróż na daleką północ, aż do Kemijärvi (66°43′N 27°26′E) , ostatniej stacji na trasie. A jechaliśmy pociągiem nie lada, mianowicie tym:

Kraftwerk - Santa Claus Express

Nazwa pociagu zdradzała nasze cele. Chociaż miejsca w pociągu było dużo, to wielogodzinna podróż przez niemal 900 km odcisnęła piętno na naszej formie, a koleje fińskie to jeszcze nie poziom Shinkansenów czy TGV. Choć jeżdżą w trochę innych warunkach. Chociaż Kemijärvi nie jest wielką miejscowością, w dodatku leżącą na północnych rubieżach, to znaki cywilizacji zachodniej były obecne.

Chwilowe perturbacje ze znalezieniem właściciela naszego "hostelu" zostały rozwiązane w miejskiej bibliotece. Warto powiedzieć, że w całym ośrodku (który składał się zwyczajnie na rzędy drewnianych domków) oprócz nas był jedynie samotny Chińczyk (rzeczywiście są wszędzie). To, co mi się od razu rzuciło w oczy, to lapoński śnieg. Zupełnie inny niż znany z warszawskich ulic. Oprócz oczywistej różnicy w czystości był ciężki, choć nie wilgotny. Oblepiający wszystko, wszechobecny, wszechogarniający. To podobna historia jak z Guinnessem, który smakuje tylko TAK dobrze w Irlandii, albo z herbatą, która zyskuje swój prawdziwy smak dopiero w Japonii. 

Sam rzeźbiłem

Głównymi atrakcjami miasta jest sauna i hala hokejowa. Oprócz tego fiński standardzik - lasy i jeziora. A do sklepu zamiast z torbą idzie się z sankami. Niestety nie mieliśmy szczęścia co do zorzy polarnej, pomimo wystarczająco niskiej temperatury i przejrzystego nieba. Było naprawdę blisko, ale jednak zielona łuna widziana zza drzew okazała się neonami stacji benzynowej :D 

Następny dzień do podróż do największego terytorialnie miasta w Unii Europejskiej - Rovaniemi. Po absolutnie horrendalnej opłacie za przejazd dotarliśmy do siedziby wiadomego świętego, 

która przywitała nas temperaturą wręcz upalną

Gra o tron

Jak łatwo się domyślić. Resztę dnia spędziliśmy w kąpielówkach. Wiem skądinąd, że McDonald's w Rovaniemi jest tym najbardziej wysuniętym na północ. Ciekawe, czy podobnie jest z Subwayem, w którym się stołowaliśmy. 

Pierwsze kroki skierowaliśmy oczywiście na linię koła podbiegunowego do siedziby świętego rodem z Turcji. Tamże zahaczyliśmy najpierw o pocztę, gdzie spotkaliśmy elfy na etacie i klasyfikację generalną życzeń świątecznych.

Medal, podium, aplauz

Chcieliśmy od razu wbić do grubego pana z brodą, ale akurat jadł korpobrunch.

Niezrażeni tym faktem poszliśmy do kolejnego rozpoznawalnego symbolu Laponii. Reniferów jest w Rovaniemi więcej niż ludzi. My w bliższej komitywie byliśmy z jednym. Co ciekawe, obrotni Finowie w pobliskich sklepach sprzedają nawet ich odchody - w formie uroczej pamiątki z wizyty. Przyjaźń fińsko-estońska pozwoliła na import fińskich reniferów na świąteczny targ w Tallinnie, gdzie jednak nie bawiły się zbyt dobrze. Warto również nadmienić, że nasz kompan w podróży, Maciek Kucharski (serdecznie pozdrawiamy!) dnia poprzedniego spożywał pizzę z mięsem renifera. 

Na deser zostawiliśmy sobie spotkanie twarzą w twarz z Mikołajem. Dzięki odrobinie szczęścia mamy unikalne zdjęcie z tamtego wydarzenia. Mroczne elfy chciały nam je opchnąć za 25 ojro, ale czujna mama Maćka była gdzie trzeba (czyt. śledziła relację na żywo w internecie) i cyknęła print screena. Voila!

W Rovaniemi postanowiliśmy również nieco się odchamić i zagościliśmy w dwóch muzeach. Jedno z nich, Arktikum, traktowało o szeroko pojętej kulturze Laponii i było, ekhem, wymagające w odbiorze. Ale za to sam budynek, w którym się mieściło - niczego sobie.

Natomiast drugie (PILKE) pozytywnie nas zaskoczyło - zarówno tematem, jak i samą wystawą. Ludzie obeznani w świecie wiedzą, że przemysł celulozowo-papierniczy jest znaczącą gałęzią w Finlandii...ale żeby od razu robić wielką wystawę na ten temat?! A i owszem! Eklektyczna, nowoczesna, angażująca, zaskakująca wystawa, na której można było zobaczyć trochę sprzętu i postrzelać do kaczek. 

Tym miłym akcentem zakończyliśmy wizytę w Laponii i udaliśmy się w drogę powrotną. Do Helsinek dotarliśmy jeszcze przed wschodem słońca, jednakże z silnym postanowieniem mocnego zwiedzania. Dworzec w Helsinkach to potężna budowa z kamienia, która bardziej pasowałaby do architektury sąsiada zza wschodniej granicy.

Razem z pojawiającym się światłem naszym oczom ukazał się obraz miasta średnio urodziwego, z mocnym duchem handlowo-usługowym. Postanowiliśmy zatem wybrać się na krótki rejs na pobliską wyspę, polecaną nam w miejscowym punkcie informacji turystycznej. Wyspa zwie się Suomenlinna i rzeczywiście jest niezwykle urokliwa, odmienna od ruchliwej stolicy. W dodatku można tam natrafić na łódź podwodną w remoncie.

Po powrocie na stały ląd nie zostało nam dużo czasu do promu powrotnego, dlatego zdecydowaliśmy się na niekonwencjonalny pomysł poznania Helsinek "od dołu" i przejechaliśmy się całą linią metra (jest jedna, ale z rozgałęzieniem). Podróż wygodna i nawet załapaliśmy się na panoramę fińskiej stolicy, gdy podziemny pociąg wyjeżdżał na naziemne stacje. 

Powrót umiliła mi promocja w sklepie na promie na moje (od niedawna) ulubione sherry Harvey's. Pamiątek nigdy nie za wiele, zatem i w tę zainwestowałem Wasze unijne pieniądze. Prom leniwie dopłynął do Tallinna, tak samo leniwie autobus podążył do Tartu. Tam wyszło z nas całe wielodniowe zmęczenie i mróz. Spaliśmy snem sprawiedliwego. Ale to nie był koniec naszych wojaży, bo KTOŚ wpadł na znakomity pomysł, aby za wszelką cenę wrócić do Wolski pociągiem...